A oto krótki zarys historyczny sukni noszonych w dawnych czasach : 
 

Prehistoria – starożytność
 

       W okresie wczesnej epoce brązu kobiecy ubiór składał się ze spódnicy zakończonej frędzlami sznurków zamocowanych do tkanego paska, koszuli z rękawami zakładanej przez głowę oraz pasa z ozdobioną tarczą. Ubiór w Babilonii Starożytnego Wschodukobiety nosiły podobnie jak mężczyźni długą tunikę z krótkimi rękawem i długą szarfą, opadającą po lewej stronie aż do dołu tuniki. Tkaniny były bogato zdobione. Ubiór Żydowskipojawił się w późnej epoce brązu. Była to tunika z lnu, luźna o długości do połowy łydki lub do kostek. Miała długie lub pół długie rękawy i pas haftu na dole. Moda kreteńska charakteryzowała się bardzo obcisłym stanikiem z tkaniny zdobionej motywem roślinnym, otwartego z przodu, z krótkimi rękawami i wydatnym dekoltem oraz spódnicy z bogato ozdobionym fartuszkiem. Suknia z krajów śródziemnomorskich,zwana suknią owijaną i drapowaną. Była ona wykonana z długiego pasa muślinu, plisowanego lub prążkowanego, który tworzył krótką i obcisłą w talii spódniczkę, następnie była owinięta wokół piersi. Ubiór kobiecy w Starożytnej Grecji składał się ze spiętego szala dwiema zapinkami, całkowicie otwartego na jednym boku, zazwyczaj na lewym. Górna część sukni była zaginana i dorzucana na plecy i piersi. Czasami była ona przewiązywana pasem umożliwiający zbluzowanie i utworzenie fałd. Następnym przykładem sukni w czasach greckich była suknia tzw. „chiton” Była to długa lniana suknia pochodzenia jońskiego, zwana niekiedy tuniką. Składała się z prostego pasa tkaniny zszytego po bokach.. górna część tej sukni była spięta kilkoma zapinkami na ramionach i wzdłuż rąk,z pozostawieniem otworu na głowę. Na suknię kobiety w ta,tych czasach zakładały męski płaszcz, spinany na lewym lub na prawym ramieniu. W Grecji kobiety przeważnie nosiły lekkie i przeźroczyste suknie. W Rzymie noszone długie suknie z rękawami i przedłużeniem w formie plisowanego trenu. Suknie ta była odpowiednikiem męskiej togi. Była ona przewiązana szerokim pasem na biodrach a pod piersiami drugim pasem. Strój ten nosiły matrony. Natomiast rzymskie patrycjuszki nosiły tuniki z kosztownego jedwabiu, zdobione złotymi frędzlami. Na suknię zakłady płócienny szal albo dużą płachtę kwadratowej lub prostokątnej tkaniny złożoną wzdłuż i spiętą na obu stronach. W Sardynie stroje kapłanek różniły się nieco od omawianych wcześniej sukien. Były one złożone z trzech coraz krótszych tunik zakładanych jedna na drugą, okrytych z wierzchu płaszczem. 
 

Średniowiecze
 

       Ubiór kobiecy w epoce romańskiej składał się z obcisłej tuniki spodniej z długimi rękawami oraz tuniki wierzchniej (sukni), niekiedy krótszej, z rękawami rozszerzonymi u dołu. Dół sukni, rękawy i wycięcie przy szyi często zdobiono haftami i lamówkami. W Sycylii i Hiszpanii występowały podobne stroje zarówno u kobiety jak i u mężczyzny. Były to długie obszerne tuniki z rękawami szerokimi u góry i wąskimi w nadgarstku, bez haftów i ornamentów. Na wierzch zakładana była tunika bez rękawów, z dość dużymi wycięciami pach. Dodatkowo noszony był płaszcz podszyty podszewką lub futrem i zawiązywany był sznurem lub przytrzymywany taśmą. We Francji suknia noszona przez kobiety była bardzo obcisła u góry z wydłużonym trenem. Spodnia część sukni była rozcięta i sznurowana na plecach, o obcisły stanik sukni wierzchniej był sznurowany z przodu. Wąską talię podkreślały zaszewki. Stopniowo w stroju kobiecym pojawił się dekolt, wąskie tkaniny doszywane do rękawów. Jednym z najbardziej eleganckich strojów był „surcot ouvert”. Była to suknia wierzchnia ze stanikiem mocno wyciętym po bokach od pach do bioder, spod którego wystawała suknia spodnia. Przód tworzyła rodzaj kamizelki, zazwyczaj obszytej gronostajem, podobnie jak wcięcia pach. Pośrodku ciągnął się szereg ozdobnych zapinek i guzików. Stroju dopełnia bardzo szeroka, opadająca na ziemię spódnica. Ubiór kobiecy we Włoszech charakteryzował się uwydatnionym dekoltem, suknie były dopasowane do ciała, rozcięte rękawy spod których wystawały bufiaste rękawy koszuli. W drugiej połowie XV wieku sukienki były szyte często z wzorzystego jedwabiu z wystającymi bufiastymi rękawami koszuli. Natomiast strój hiszpański cechował dopasowanie podkreślające figurę z wyeksponowanymi biodrami i wąską talią oraz obszernymi, powłóczystymi rękawami. W późniejszym czasie pojawiły się futrzane obszycia, regularne fałdy i trójkątne wycięcia. Suknie szyte były z tkanin wzorzystych. W tym okresie pojawiły się również suknie usztywnione obręczami, rękawami z pęknięciami, spod których wystawały haftowane mankiety koszuli.
 

XVI wiek
 

      Suknia włoska charakteryzowała się dosyć krótkim stanikiem z wydatnym kwadratowym dekoltem, który był noszony na koszulę lub lekką suknię spodnią. Obszerne rękawy i szeroka spódnica czyniły sylwetką bardziej masywną. W późniejszym czasie zauważalny był wpływ stylu hiszpańskiego w ubiorze włoskim. Były to suknie podwójne, wierzchnia z poduszkami w formie wałków w ramionach i długimi, rozciętymi rękawami, oraz spodnią, z rękawami wąskimi, zakończonymi mankietami z koronki, z której też sporządzona jest kreza przy zachodzącym pod samą szyję staniku. Smukłość talii podkreśla biżuteryjny pas. Sztywna, gładka spódnica ma w dolnej części dobrze widoczne poziome zagięcia, pozwalające zasłonić stopy w pozycji siedzącej. Ubiór kobiecy przechodził poważne zmiany od początku XVI wieku. Wierzchnia suknia stała się rozcięta z przodu i rozchylona, odsłaniając suknie spodnią, widoczną w trójkątnym wycięciu. Dekolt zachował formę kwadratu o lekko zaokrąglonych bokach, być może z powodu zastosowania fiszbinów w staniku. Po jakimś czasie zaczęto go zakrywać lekką chustką, bogato haftowaną, którą niebawem otoczono wysokim kołnierzem zwanym, medycejskim.
 

XVII wiek
 

       Ubiór francuski w XVII wieku posiadał dodatkową charakterystyczną formę, które nadaje spódnicy usztywnienie w formie płaskiej obręczy na wysokości talii, na którym opiera się szeroka baskina sztywnego stanika sukni. Ewolucja ubioru kobiecego nastąpiła w czasach Ludwika XIII. Strój kobiecy składał się z wielu warstw ubrań. Na spódnicę i sztywny stanik zakładano suknię wierzchnią z półdługimi otwartymi rękawami przewiązanymi w łokciu, spod których wystawały rękawy mocno krochmalonej koszuli. Pod koniec XVII wieku we Francji nastąpiła kolejna ewolucja stroju kobiecego. Zapoczątkowano luźne suknie damskie. Była ona powłóczysta, modna w okresie regencji, wywodziła się bez wątpienia od sukni domowych i noszonych rankiem. Wprowadzenie je do mody było zasługą pewnej arystokratki pragnącą ukryć swój brzemienny stan. Suknie stopniowo stawały się luźniejsze i ich zdobienia prostsze. Ubiór holenderski dominowały style hiszpańskie. Modny był nadal szeroki i wysoki kołnierz, sztywny stanik bogato zdobiony i haftowany, suknia była owalnie zakończona i wydłużona z przodu. Angielski styl przypominał bardzo francuskie suknie, były to suknie podwójne lub pojedyncze, z rękawami zakończonymi koronkowymi mankietami, analogicznymi do wachlarzowatego kołnierza lub krezy.
 

XVIII wiek
 

        Zaczęła panować tu moda suknie, wywodzące się z sukni domowej. Miała luźny krój bez przepięcia w pasie oraz szerokie pionowe fałdy, zgrupowane z przodu i na plecach. Spod rękawów, zakończonych na wysokości łokcia rozszerzonym mankietem, wystawał rękaw koszuli ujęty w mankiet, zakończony płóciennymi lub koronkowymi angażantami. We Francji w XVII wieku suknia dworska miała stanik z dużym dekoltem, przedłużony wydatnym i spiczastym zakończeniem poniżej silnie zaakcentowanej talii oraz bogato zdobioną spódnicę na wielkim „panier”(rodzaj stelaża noszonego w XVIII wieku w celu zwiększenia szerokości sukni, a składającego się z 3-8 obręczy najczęściej wykonanych z fiszbinu, rzadziej z wikliny, cienkiej stali czy pikowanego włosia; również suknia opierająca się na takim stelażu), którą przykrywała rozcięta z przodu spódnica wierzchnia z trenem. Rękawy tej sukni były, sięgające do łokcia, miały wykończenie w postaci dwu sztywnych plis i koronkowych angażantów. Stanik i spódnice były uszyte z jednakowego materiału, z bawetem (część wierzchniej sukni damskiej w XVII wieku, głównie używana w sukni à la francaise. Trójkątny płat tkaniny zdobiony haftami, taśmami, pikowaniami, bądź charakterystycznymi kokardami echelle. Przypinany z przodu i zasłaniający gorset, ostro zakończony na dole) na przodzie stanika. Ubiór kobiecy w Anglii był podobny do francuskiej, chociaż wyraźnie skłaniała się ku sukniom dopasowanym. Typowe dla sukni angielskiej były spódnice pikowane, narzucane na ramiona mantyle z czarnej koronki, chusty, złożone lub spinane z przodu stanika lub wiązane wstążką z kokardą ozdobioną klejnotem. Suknie miały wiele ozdób. Pod koniec stulecia w Anglii kobiety nosiły muślinowe suknie z wąską talią, chusty zakrywające dekolt i wielkie kapelusze z piórami.
 

Rewolucja i cesarstwo
 

       Suknie szyto z prążkowanego muślinu lub z francuskiego kaliko. W latach rewolucji wyszedł z użycia gorset, a talia została podniesiona wysoko, pod same piersi. Miejsce obcisłego żakiecika z baskiną zajął spencer, z bardzo niewielką baskiną lub całkowicie jej pozbawiony. Ubiór kobiecy w czasach dyrektoriatu składał się z białej tuniki, która była szyta z lekkiej tkaniny, z krótkimi rękawami i wysoko przewiązanymi paskiem. Nawiązywała swym wyglądem do sukienek antycznych. Strój dworski charakteryzował się podwyższoną talią, bogato haftowana z wydłużonym trenem. Wyróżniała się ona przesadnym zdobnictwie. Ubiór elegancki w czasach cesarstwa. Nadal dominowała suknia z wysoką talią, szerokim kwadratowym dekoltem i z krótkimi rękawkami. Jednak w 1808-1809 roku zaczęto stosować tkaniny ciężkie – atłas i aksamit.
 

XIX wiek
 

        Ubiór kobiecy w wieku XIX był bardzo podobny w czasach rewolucji i panowania cesarstwa. Suknie były z wysoką talią. W modzie utrzymywały się również wydatne dekolty i bufiaste, krótkie rękawy. Po pewnym czasie spódnice sukni stopniowo stawały się coraz szersze u dołu. Dopiero około 1823 roku ich środek ciężkości, przesunięty dotychczas w tył sylwetki, wrócił na swoje miejsce, a fałdy zostały rozmieszczone równomiernie na całym obwodzie marszczonej spódnicy. Podniesiona talia sukni powoli przesuwa się w dół. Linia ramion została poszerzona, osiągając maksymalnie rozmiary dzięki rękawom i epoletom. Suknie z tej epoki często szyte z lekkich tkanin, charakteryzowały się obszernymi rękawami, owalnymi dekoltami częściowo odsłaniającym ramiona, szerokimi rąbkami spódnicy, na których często umieszczano rozmaite przybrania, np. finezyjne hafty. Moda na suknie, których spódnice były pokryte falbanami, rozpoczęła się już około 1846 roku i po kilku latach przybrały półokrągłą formę. Liczba i układ falban zmieniały się od trzech do szesnastu. Niekiedy suknia składała się z kilku spódnic o różnej długości nałożonych jedna na drugą, co dawało analogiczny efekt. Suknie balowe, noszone na ogromnych krynolinach, miały wydatne dekolty odsłaniające ramiona. Bogato zdobione suknie szyto z jedwabiu lub lekkich tkanin. Suknie z falbanami z lat 50-tych XIX wieku ustąpiły sukniom prostszym, początkowo okrągłym, później stopniowo wydłużającym się ku tyłowi. Talia ponownie została nieco podniesiona. Ubiory szyto z różnych tkanin,często pośredniego gatunku. Suknie balowe od 1870 do 1880 roku z turniurą niemal zawsze miały tren bogato zdobiony, z dekoracją złożoną z kokard, koronkowych falban czy kwiatów. Talia uległa obniżeniu, podobnie jak w strojach codziennych. Fasony sukni wieczorowych w latach 1886-1914 nie zawsze podążały za najnowszą modą, to jednak także w nich sylwetka kobieca stała się smuklejsza, a dekolty nadzwyczaj śmiałe. Suknie te najczęściej zdobił tren. Natomiast w sukniach balowych owego wieku było przybranie sukni balowych hafty z dżetów i koralików. 
 

        W minionych czasach występowało wiele modeli sukien, począwszy od tych noszonych na co dzień, prostych, lekkich bez zdobień, po suknie balowe, wieczorowe przystrojone biżuterią, haftami, falbanami itp. Moda zmieniała się z epoki na epokę, jednak zawsze pozostawał jakiś drobny element sukni, przypominający poprzedni styl. Tak była czerpana wiedza na temat tworzenia nowych modeli, trendów i stylu w modzie. Od czasów starożytności do obecnych możemy wyróżnić kilka rodzajów sukni noszonych w owej epoce.
 

SUKNIA A'LA ANGLAISE była to suknia z dopasowanym stanikiem, często zamknięta i usztywniona fiszbinami. Noszona była bez „panier”, charakteryzowała się gładkim i wciętym stanikiem zakończonym spiczasto oraz szeroko otwartą spódnicą, marszczoną w drobne fałdy.
 

SUKNIA A'LA FRANCAISE suknia ze stanikiem bardziej lub mniej dopasowanym i otwartym z przodu. Suknia ta cechowała się dwoma rzędami płaskich plis biegnących od talii i rozszerzających się ku dołowi, optycznie poszerzających suknię. Początkowo była noszona na co dzień, później jako ubiór ceremonialny i w tej roli przetrwała aż do czasu rewolucji, pomimo narastającej mody na suknie lżejsze.
 

SUKNIA A'LA POLONAISE (poloneska) jedna z sukni, które pojawiły się w ostatnim trzydziestoleciu XVIII wieku. Jej spódnica była podpinana u góry i tworzyła dwa „skrzydła” i „ogon”. Stanik był dopasowany i gładki. Istniała w wielu odmianach, jednak ogólna koncepcja pozostawała niezmieniona. 
 

SUKNIA A' L'INSURGENTE była inspirowana amerykańską wojną o niepodległość, była to suknia a'la anglaise z rękawem, noszona przez kobiety amerykańskie.
 

SUKNIA „CZERKIESKA” odmiana sukni a'la polonaise, także z trzema połami z tyłu, różniły się od niej bardzo krótkimi rękawami, spod których wystawały długie lub półdługie rękawy ubrania spodniego.
 

SUKNIA DESHABILLE obszerna suknia rozszerzona ku dołowi, an plecach marszczona aż do szyi, później plisowana. Noszona była od około 1704 roku do 1730-1735 roku.
 

SUKNIA HERBOWA noszona w XII wieku, gdy upowszechnił się zwyczaj zdobienia stroju herbem. Strój taki utrzymany był w barwach tarczy herbowej i zdobiony emblematami. Pod koniec XV wieku wzór z tarczami herbowymi zazwyczaj haftowano z dolnej części sukni.
 

SUKNIA KREOLSKA obszerna suknia z muślinu, z rękawem długim lub krótkim, talią wysoką i dopasowaną, a szyją odsłoniętą. Suknia była otwarta z przodu, zapinana u góry zapinką i przewiązana w pasie szarfą.
 

SUKNIA LEWANTYŃSKA modna od 1778 roku, była to „suknia bardzo wygodna i nie wymagała dużej pracy przy niej, czy to przy ubieraniu, czy zdejmowaniu, przez co zasługuje na miano negliżu rozkoszy”. Była zapinana na piersi i plisowana. 
 

SUKNIA LEWITKA prosta suknia, kroju płaszczowego, dopasowana z przodu, luźna i fałdzista z tyłu, o wąskich i długich rękawach, przewiązana szeroką szarfą, której końce luźno opadały na spódnicę spodnią widoczną w otwartym rozcięciu od pasa.
 

SUKNIA PRINCESSE suknia ta pojawiła się w 1865 roku, była skrojona z jednej części nie przecinana w talii i rozpostarta z tyłu na wysokości bioder na turniurze. Cieszyła się ogromnym powodzeniem, gdy wyszła z mody krynolina, a suknie stały się całkowicie proste z przodu. Zależnie od aktualnej mody suknie te były bardziej lub mniej obszerne.
 

SUKNIA SUŁTAŃSKA suknia otwarta z przodu na spódnicę w odmiennym kolorze, modna od 1781 roku.
 

SUKNIA TURECKA suknia tak elegancka, że jej pierwsza prezentacja w 1779 roku wywołała zbiegowisko w Palais-Royal. Miała dopasowany stanik, włożony w kołnierz i rękawy w formie lejka, plisowany gorset i drapowany pas zawiązywany z boku zna wysokości bioder.